Happy Monday! Ondanks de druilerigheid buiten, zijn wij er weer om je te voorzien van een flinke dosis positieve energie om je week goed in gang te zetten! Deze keer doen we dat met het inspirerende verhaal van Anne Kien. Anne is onderneemster puur sang, van vele markten thuis en staat positief in het leven. Zij is moeder van een zorgintensief kind en heeft samen met haar gezin het nodige meegemaakt. Lees wat deze ervaringen Anne en haar gezin hebben gebracht.

Ondernemer op verschillende vlakken

Mijn naam is Anne Kien, ik woon samen met Armand en moeder van Sara van 11 en Matthijs van 9,5 jaar. Mijn interesse zijn breed, voor- en nadat ik afstudeerde aan de ArtEZ hogeschool voor de kunsten deed ik van alles; ik gaf les, gaf trainingen, ik zat in een jeugd theatervoorstelling, ik ontwikkelde lesmateriaal en ik speelde typetjes in een theater restaurant. Mijn vader zei op een gegeven moment tegen mij; “er is geen werkgever die je dat allemaal gaat geven, dus je kunt beter voor jezelf beginnen” en dat heb ik ook gedaan. Vlak na mijn afstuderen als drama docent in 1998 heb mij ingeschreven bij de kamer van koophandel. Ik ben dus  ben al heel lang zelfstandig ondernemer op verschillende vlakken; ik ben eigenaar van trainings- en vergaderlocatie deVLOER in Almere, ik ben geaccrediteerd teamrol trainer van Belbin binnen mijn bedrijf Motivatio; hier coach ik teams binnen bedrijven en help ik hen inzicht krijgen in het eigen gedrag en dat van collega’s. In 2012 ben ik benoemd tot Flevolands’ zakenvrouw van het jaar in de categorie ZZP, ik ben ook inzetbaar als spreker (zie hier de link naar mijn TedxAlmere moment)  én ik ben auteur.

Matthijs werd geboren in 2008. Naast het zelfstandig ondernemen, werkte ik tot op dat moment ook 3 dagen in de week als docent drama op een school in Emmeloord. Toen ik merkte dat het onderwijs aan het veranderen was; kwaliteit werd in mijn ogen steeds minder belangrijk, heb ik voor mezelf de knoop doorgehakt om daar te stoppen. Mij werd gevraagd of ik naast drama ook een paar keer Nederlandse les wilde geven. Ik was van mening dat ik daar niet de aangewezen persoon voor was. Er zijn mensen die er speciaal voor hebben gestudeerd en er beter in waren. Ik ben daar dus weggegaan, maar heb wel zwangerschapsverlof opgenomen met de intentie om na de geboorte van mijn 2e kind, volledig aan de slag te gaan als zelfstandig ondernemer.

20171104-TEDxAlmere-tinyBIGchange-ShannaHillebrand-Beeldstrateeg-SHP_1911Foto door: Shanna Hillebrand

Kapotte radio

Matthijs werd direct nadat ik mijn baan had opgezegd geboren en na een half jaar merkte ik iets raars aan de rechterkant van zijn lichaam, het bleef een soort van hangen en deed niet lekker mee met de linkerkant die wel normaal functioneerde. Via via kwamen we bij een Amerikaanse chiropractor terecht, hij gaf aan dat het “alleen maar” zijn hersenen waren en dat hij een lig plek had aan de linkerkant van zijn hoofd en dat het wel zou oplossen door hem op zijn rechterkant te leggen waardoor zijn schedel zijn normale vorm zou aannemen. Hier door zouden de hersenen weer kunnen groeien. Ik wist niet wat ik hoorde! Dit bleek achteraf volkomen onzin te zijn, maar het triggerde wel mijn alertheid, want het ging wel om zijn hersenen.

Vervolgens kreeg Matthijs een dubbele longontsteking en kwam hij in het ziekenhuis terecht. Het klinkt raar, maar ik ben enorm dankbaar hiervoor, omdat het mij de gelegenheid gaf om artsen aan hun mouw te trekken omdat er iets mis was met mijn kind. Dat heeft ontzettend veel getouwtrek gekost omdat artsen in eerste instantie niet mee wilden werken, maar na lang volhouden zijn we uiteindelijk terecht gekomen bij een neuroloog in Amsterdam. Deze stelde de diagnose van hersenbeschadiging als gevolg van een CMV (cytomegalovirus) infectie tijdens mijn zwangerschap; tijdens de aanleg van zijn linker hersenhelft is hij geïnfecteerd geraakt met het virus waardoor die hersenbeschadiging is ontstaan. De neuroloog verwees ons daarom naar een website voor ouders met gehandicapte kinderen; dat kwam ontzettend koud op ons dak, omdat Matthijs voor ons geen gehandicapt kind was en we niet werden geholpen met verdere mogelijke oplossingen.

We hadden toen een hele goede fysiotherapeut voor Matthijs. Zij gaf aan dat we het ons niet al teveel moesten aantrekken; de neuroloog sprak op technisch en specialistisch niveau, hij had geconstateerd dat er iets “stuk” was in de linkerhersenhelft van Matthijs en verder dan dat kijkt hij niet. Toen heb ik voor mezelf de vergelijking gemaakt met een radio; stel nu dat Matthijs een radio is, dan zegt de neuroloog; de radio is stuk, maar wij de ouders en de fysiotherapeut gaan net zo lang aan die knopjes draaien totdat we zender hebben gevonden die het wel doet. Onze fysiotherapeut beaamde dat en toen ik dat snapte kon ik praktisch aan de slag. Gelukkig hadden we al e.e.a. voorbereid, we hadden onderzoek gedaan naar revalidatiecentra en andere manieren om Matthijs te helpen. Dus toen we de diagnose van CMV kregen kon hij meteen terecht. Dat was ontzettend heftig als ouders, om je kind achter te laten in een omgeving waarvan je eigenlijk het idee hebt; hier hoort hij helemaal niet. Hij zat tussen kinderen die er veel erger aan toe waren dan hij, maar hij had het enorm naar zijn zin, dus dat maakte het enigszins goed.

Rock ‘n roll

Van de neuroloog kregen we een lijstje mee met mogelijke aandoeningen als gevolg van die hersenbeschadiging. Een aantal dingen had hij wel en anderen konden we wegstrepen, zoals epilepsie. Dus dat hadden we losgelaten, totdat hij in 2014 epileptische aanvallen kreeg. Dat kreeg hij zo hard en genadeloos, dat uiteindelijk in 2016 zijn linkerhersenhelft is uitgezet. Dus nu functioneert hij top op 1 hersenhelft en doet hij het beter dan met 2 hersenhelften!

Ondertussen was ik wel doorgegaan met mijn onderneming, omdat ik mezelf niet kwijt wilde raken. Het is ook een manier geweest om overeind te blijven. Uiteindelijk, hoe erg de situatie is, je hebt altijd een keus; ga je in een hoekje zitten huilen of kijk je naar de mogelijkheden die je hebt en probeer je binnen die mogelijkheden er het beste van te maken? Ik heb voor het laatste gekozen. Natuurlijk zijn er momenten dat je even niet meer weet, maar als je daar in blijft zitten brengt het je nergens. Ik had zo’n moment in 2014, op dat moment ging er van alles mis, het werd me toen allemaal teveel en ik lag huilend op de keukenvloer. Maar zelfs in dat moment dacht ik nog; “ok het is nu ontzettend k.., maar straks als ik hier uit ben, dan is het best wel een heel cool verhaal waar ik andere mee kan helpen!” Ondanks alles zijn we met z’n vieren toch wel optimistisch gebleven en hebben we van alle momenten het beste proberen te maken. Zo weet ik nog dat we tijdens de herstelperiode van Matthijs in het ziekenhuis,  gezellig samen sushi aten in de hal. Dat waren zulke fijne momenten. We hebben het als gezin maar wel met elkaar gedaan dit traject, het heeft ons dichter bij elkaar gebracht  en dat ik vind het best wel Rock ’n roll! Zeker nu Matthijs het zo ontzettend goed doet!

Het eerste boek

Ik schrijf al heel lang, korte stukken en op een gegeven moment werd ik door een vriendin gevraagd om te schrijven voor een blog voor moeders. Dat werd zo goed ontvangen, dat ik dacht; hier moet ik iets mee. Dus toen mijn moeder mij vroeg wat ik als verjaardagscadeau wilde hebben voor mijn 40ste verjaardag, vroeg ik om een schrijfweek van Esther Jacobs. Vervolgens ben ik naar die schrijfweek gegaan op Mallorca, daar waren Esther Jacobs zelf, een redacteur en een uitgever bij aanwezig. Na 3 dagen gaf de uitgever aan dat hij interesse had om mijn verhalen te publiceren in de vorm van een boek en ik was op z’n zachts gezegd verbaasd. Hij was daar nl. helemaal niet om nieuwe klanten te werven maar om bij te dragen aan die schrijfweek. Toen ik terug kwam van Mallorca heb ik in juni het contract getekend om het boek aan te leveren in september en 1 november 2015 was mijn eerste boek “Zonder meer zonder maar” af.

 Epilepsiefonds

In 2016 werd ik benaderd door het Epilepsiefonds, omdat zij mijn blogs hadden gelezen en een interview met mij wilde doen voor hun magazine. Het mooie was, dat ik kort daarvoor een boek aan het lezen was van Napoleon Hill over het uitspreken van wat je werkelijk wilt in het universum. Toen ik bij de vraag kwam “wat wil je echt?” sprak ik voor mezelf uit dat ik de kennis en ervaring die ik nu heb over epilepsie heb, zou willen delen met ouders en instanties. Een paar seconden daarna ontving ik het mailtje van het Epilepsiefonds in mijn mailbox.  Het interview gebeurde telefonisch en in eerste instantie was het de bedoeling om een interview van een kwart A4-tje te doen, maar na een paar minuten gaf de journalist aan dat ze er toch liever een groot interview van wilde maken, want een kwart A4-tje was niet genoeg voor ons verhaal. In het interview heb ik ook aangegeven dat ik bezig was met mijn 2e boek, terwijl dat eigenlijk nog niet zo was.

Het conceptinterview mailde ze mij eind 2016 en daarin had ze vermeld dat ik 2 boeken had gepubliceerd. Toen ik bij haar aangaf dat ik dat dat nog niet had gedaan en dat ik nog aan het nadenken was over dat tweede boek, gaf zij aan de deadline in januari 2017 was en we daarvoor nog even contact zouden hebben. “Geef dan maar aan wat je wilt en dan beslissen we wel óf en wat we erin zetten over je tweede boek.” zei ze. Met dat gevoel ben ik de kerstvakantie in gegaan en heb ik in Frankrijk waar we kerst vierde in ons familiehuis, een schrijfkamertje ingericht en ben ik gewoon begonnen met het schrijven van mijn 2e boek.

Toen ik terug was in Nederland en weer contact had met de journalist hebben we besloten om in het april nummer aan te geven dat mijn 2e boek “Verder met de helft” er van het voorjaar zou komen. Vervolgens ging het allemaal heel snel; we zijn nu al het hele jaar het gezicht van het Epilepsiefonds, Matthijs en ik zijn op de cover van het april nummer gezet, samen met de neuroloog heeft Matthijs de landelijke collecteweek van het Epilepsiefonds geopend in het Wilhelmina kinderziekenhuis en ik ben genomineerd voor de Viva400 vanwege mijn betrokkenheid bij het Epilepsiefonds.

Voorlopig blijf ik gelieerd aan het Epilepsiefonds, omdat ik vind dat zij geweldige dingen doen. Dankzij hen kan Matthijs goed functioneren. Zij leveren financieel steun aan onderzoeken op eigen kosten en krijgen geen subsidie van de overheid zoals vele andere instanties en dat is niet terecht. Er moet veel meer aandacht en steun komen voor dit fonds en daar zet ik me voor in.

 

Dichter bij jezelf

Naast het feit dat het traject met Matthijs ons als gezin dichter bij elkaar heeft gebracht, heeft het ook onze positiviteit doen toenemen. We genieten veel bewuster van mooie momenten. Ik heb tien keer liever een fijne vakantie in Frankrijk dan een dikke auto. Daarnaast brengen dit soort ervaringen je ook dichter bij jezelf, je maakt daardoor sneller keuzes waar je je goed bij voelt en dat geeft je zelfvertrouwen. Daarom is het van groot belang om te doen waar je blij van wordt. Luister goed naar jezelf en luister niet teveel naar anderen, want de adviezen die ze geven komen vanuit hun eigen perspectief en daar heb je niet zoveel aan. Als je ergens in gelooft ga er voor, laat je niet van de wijs brengen en creëer een situatie voor jezelf waarin je dit kunt doen.

Waar is Anne te vinden?

Social media:

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

About Wgotthis

Wgotthis, netwerk voor vrouwen die vooruit willen. W staat voor we, ofwel voor women. Ben jij ook een vrouw die meer uit het leven wil halen? Join Wgotthis.

Categorie

Inspiration