WFeatures

W Feature; Renata Boston coach, motivational speaker en directeur en oprichter van stichting Re-Boost

Mijn naam is Renata Boston, 48 jaar, oprichter en directeur van Stichting Re-boost. Ik ben de oudste van mijn 2 jongere broers. Verder ben ik single en heb ik geen kinderen. Maar ik beschouw de jonge mensen die we helpen bij Re-Boost als mijn kinderen, zij ontvangen van mij alle liefde, warmte en steun die ze nodig hebben. Stichting Re-Boost is een organisatie voor jong volwassenen tussen de 18 en 30 jaar, die van het pad zijn afgeraakt en hulp zoeken om weer volwaardig te kunnen participeren in de maatschappij. De stichting is echt mijn baby, ik geloof heilig in wat we doen en steek er mijn ziel en zaligheid in. Daarnaast ben ik ook inzetbaar als Personal empowerment coach & Motivational speaker via mijn eenmanszaak Renata Boston om jongeren en jongvolwassenen te motiveren en te inspireren.

 

 

Hoe het begon

Ik ben geboren in Suriname, op bijna 1-jarige leeftijd kwam ik met mijn moeder naar Nederland om mijn vader te volgen die ons voor was gegaan. Mijn 2 broertjes zijn in Nederland geboren. Mijn ouders zijn uit elkaar gegaan toen ik nog vrij jong was. Ik heb ontzettend veel van Nederland gezien en heb op veel verschillende plekken gewoond, zoals Rotterdam, Gouda, Almere, Zwaag en Amsterdam Zuidoost. De transitie van Zwaag naar Amsterdam Zuidoost heeft nog de meeste indruk op mij gemaakt. In Zwaag waren mijn broertje en ik de enige donkere kindjes op de basisschool, maar na verloop van tijd waren  we eraan gewend geraakt. De cultuurshock kwam toen we verhuisden naar Amsterdam Zuidoost en wij kennismaakten met de verschillende etnische achtergronden van de kindjes in onze klas. Er ging een wereld voor mij open; ineens waren wij niet meer de “anderen” maar onderdeel van een kleurrijk geheel. Ik heb echt ontzettend veel plezier beleeft in deze schooltijd. Tot op de dag vandaag ben ik nog bevriend met veel van mijn oude klasgenoten.

Identiteit

Als tiener was ik (net als iedere andere tiener) echt nog een beetje zoekende naar mijn identiteit. Op de middelbare school was ik een echte kletskous, ik lachte altijd en was altijd wel vrolijk. Maar dat zorgde ervoor dat veel mensen mij niet altijd serieus namen en mijn niveau lager inschatte. Ook had ik er last van dat ik niet gezien werd door jongens. Jongens zagen mij meer als maatje, dan als aantrekkelijk meisje. Dus om daar verandering in te brengen ondernam ik actie. Ik was lang en slank en deed mee aan modellenwedstrijden, parades en begon me anders te kleden. Dat zorgde er inderdaad voor dat jongens mij anders gingen zien. Ik genoot van de aandacht, maar ik vond het minder fijn dat ze alleen maar geïnteresseerd waren in mijn uiterlijk. Dat alles bij elkaar zorgde voor extra onzekerheid.

Uiteindelijk slaagde ik voor de middelbare school en op mijn 19e haalde ik mijn diploma voor wat toen nog “Agogisch werk” heette (nu Sociaal Pedagogisch Werk). Na mijn studie ging ik aan het werk bij een kinderdagverblijf in Amsterdam Oost, een hele fijne werkgever waar ik ontzettend veel heb geleerd.

Het was niet mijn eerste keus, maar omdat ik op mezelf woonde, was ik wel genoodzaakt om deze baan aan te nemen. Ik was daar volwaardig medewerker, echter zei ik bijna nooit wat, waardoor ouders dachten dat ik stagiaire was. Ik had een collega die heel spontaan was, zelf ook kinderen had en heel goed overweg kon met de ouders. Ik liet dat dus graag aan haar over en hield mijn kaken stijf op elkaar. Totdat ik werd aangesproken door mijn leidinggevende, Marieke Smit heette zij. Zij maakte mij duidelijk dat ik echt niet onder deed voor mijn collega en dat ik meer in mijn mars had dan ik daar liet zien. “Ik geloof in jou” zei ze. Die 4 woorden hebben ervoor gezorgd dat er zich bij mij een knop omdraaide, want voor mijn gevoel had niemand dat ooit tegen mij gezegd. Ik werkte op de babyafdeling en vanaf dat moment ging ik als afgevaardigde van deze groep naar alle vergaderingen om deze te vertegenwoordigen. Dit betekende dat ik moest vertellen, presenteren en zichtbaar moest zijn en dat deed ik met heel veel plezier. Zo heb ik mezelf getraind. Het ging zelfs zo goed dat ouders en andere collega’s dachten dat ik leidinggevende was. Ik was uit mijn schulp gekropen.

 

Carrière

Na een tijd bij het kinderdagverblijf gewerkt te hebben, merkte ik dat ik behoefte had aan iets anders. Om me heen zag ik veel mensen die werkte in het bedrijfsleven. De luxe en status die dat uitstraalde trokken mij aan, dus ik ben die kant op gegaan. Ik werkte o.a. bij banken en verzekeringsmaatschappijen. Maar na verloop van tijd haalde ik ook daar geen voldoening meer uit en sprak ik voornamelijk over kinderen. Mijn collega’s begrepen helemaal niets van mij. Uiteindelijk raakte ik in gesprek met mijn schoonzusje en zij vertelde over haar studie HBO Maatschappelijk werk. Daar werd ik enorm enthousiast van, dat was het voor mij!

Dus ben ik op 28-jarige leeftijd weer gaan studeren om mezelf om te scholen. Tegelijkertijd zocht ik ook een baan in de maatschappelijke sector. Ik wilde persé met jongeren werken én ik wilde een betaalde baan. Dat was erg moeilijk, omdat alleen maatschappelijk werkers met een diploma werden aangenomen. Ik ontving daarom ook afwijzing na afwijzing, totdat ik een kans kreeg bij Spirit Jeugdhulp in Amsterdam. Mijn presentatie was zo goed, dat ik een flex-contract kreeg en meteen aan de slag kon.

Het behalen van mijn diploma en het vertrouwen van Marieke Smit hebben er o.a. voor gezorgd dat mijn zelfvertrouwen groeide en dat ik heb bewezen tot meer in staat te zijn dan mensen voorheen van mij dachten.

Een eigen stichting

Na ruim 15 jaar verschillende functies te hebben bekleed binnen de maatschappelijke sector, ben ik in 2013 stichting Re-Boost gestart. Tijdens mijn werk sprak ik veel met jongeren. Op de een of andere manier kwamen ze vaak naar mij toe om hun hart te luchten en advies te vragen. Ik was een altijd een soort van vertrouwenspersoon voor hen. Door deze gesprekken werd mij duidelijk dat zij vaak iets miste binnen de hulpverlening of begeleiding die zij ontvingen.

Veel van hen hebben tijdens hun jeugd een ouder-figuur, vertrouwenspersoon o.i.d. dergelijks gemist en blijkbaar gaf ik hen dat terug tijdens de gesprekken die wij voerden. Zo kwam ik tot de conclusie dat de hulpverlening beter kon en dat ik jongeren meer te bieden had dan wat ze nu kregen. Zo is het idee om zelf een stichting te starten begonnen.

De naam Re-Boost was een idee van een oud-collega van mij; Qionne Wouters. Ik vertelde haar mijn idee en binnen luttele seconden kwam zij met de naam Re-Boost op de proppen; de initialen van mijn naam en de Engelse betekenis voor een nieuwe start. Het bleef in eerste instantie bij een idee, want ik had een vaste baan en zat lekker “veilig” bij mijn toenmalige werkgever. Maar toen het laatste project waar ik aan werkte werd opgeheven en ik vanuit mijn netwerk werd gevraagd om iets op te zetten voor jonge mannen en vrouwen, realiseerde ik mij dat ik mijn kans moest grijpen. Re-boost was geboren.

Re-Boost

Ik startte 5 jaar geleden met het geven van workshops, maar inmiddels zijn wij een stichting waar jongvolwassenen worden voorzien van een zo volledig mogelijk en intensief begeleidingstraject. Dit helpt hen niet alleen bij het weer kunnen meedraaien in de maatschappij, maar wij zorgen er ook voor dat zij een goed gevoel van eigenwaarde en zelfvertrouwen terug krijgen. Onze begeleiding richt zich op alle aspecten van deze jongvolwassenen; het totaal plaatje.

Het is de afgelopen jaren niet makkelijk geweest om Re-Boost in stand te houden. Ik heb 2 jaar geleden zelfs even de deuren tijdelijk dicht gedaan omdat het toenmalige programma onder de loep genomen moest worden ten aanzien van de effectiviteit op de jongvolwassenen. Daarnaast kwam er steeds meer interesse vanuit andere sociaal maatschappelijke organisaties voor het werk van Re-Boost. Het voormalige programma had een duur van 12 maanden, maar dat was te krap was om onze jongeren datgene te bieden wat ze nodig hadden. We hebben toen als team de tijd genomen om intensief te werken aan een verbeterd programma en dat is gelukt. Het programma is nu verlengd naar 24 maanden en het werpt de nodige vruchten af. Momenteel zijn we vooral op zoek naar subsidie. We hebben vorig jaar van 2 fondsen budget ontvangen waarvan we tot aan het einde van a.s. februari 2 projecten draaien. Maar helaas is dat nog niet voldoende. We zien dat de jongvolwassenen die nu deelnemen aan onze projecten steeds meer behoefte hebben aan intensieve individuele begeleiding op het gebied van diverse problematieken, het versterken van hun competenties en workshops. Ook hebben zij hulp nodig bij het ontwikkelen van hun identiteit en het werken aan een mentaliteitsverandering.

Re-Boost richt zich op jongvolwassen schooluitvallers, thuiszitters, spookjongeren en onzichtbare jongvolwassenen. Deze doelgroep kampt met eenzaamheid, faalangst en onzekerheden die hen belemmeren om volledig te kunnen participeren in de samenleving. Vaak bevinden zich binnen deze doelgroepen ook LVB jongeren (jongeren met een Licht Verstandelijke Beperking).

Om ervoor te zorgen dat Re-Boost de toestroom van jongvolwassenen niet hoeft te beperken, is het belangrijk dat we onze kwaliteit waarborgen. Dit vraagt om structurele budgetten/ financiering zodat we de juiste professionals hiervoor kunnen inzetten. Maar ook een duidelijkere definitie van mijn rol als directeur. Momenteel heb ik meerdere petten op en wil ik graag wat dingen loslaten, zodat ik mij meer kan focussen op de grote lijnen van de stichting.

Toekomst van Re-Boost

Ik heb grote plannen voor Re-Boost. Op dit moment werken we vooral met vrijwilligers. Onze ambitie is om dit jaar te werken met een aantal professionals die onder andere ingezet zullen worden voor de individuele begeleiding van de jongvolwassenen. We hebben verschillende afdelingen; staf (administratie, marketing en communicatie) 1-op-1 begeleiding, groepsactiviteiten, workshops en sport. Ik wil voor deze afdelingen dan 4 professionals in dienst hebben. Ook hebben we dan een vaste locatie, begeleiden we 24 jongeren op jaarbasis, hebben we de nodige financiële middelen om het werk te kunnen doen en ik ben dan officieel aangesteld als Directeur. And last but least; Re-Boost is dan een gevestigde organisatie en staat dan bekend als verbindende schakel binnen de maatschappelijke wereld, naast alle andere organisaties.

Tips

Als tip wil ik vrouwen graag meegeven dat het belangrijk is om niet alleen bezig te zijn met je idee en wat je wilt gaan doen, maar ook met de vraag; wat heb ik er voor over? Als je niet bereid bent om een aantal dingen op te offeren voor je idee, dan moet je je afvragen of je motivatie wel groot genoeg is. Mijn motivatie is nu net zo hoog als toen ik begon met Re-Boost in 2013, ondanks alle strubbelingen en moeilijkheden die we de afgelopen perioden hebben doorgemaakt en de opofferingen die ik heb moeten doen om de stichting in stand te houden. Omdat ik weet dat wat Re-Boost doet nodig is en ik de resultaten daarvan al heb ondervonden.

 

Waar kunnen we Renata/Re-Boost vinden?